The Rivals of Amziah King: وسترنی با ایده‌های خوب اما اجرای خام — گزار
اندرو پترسون با فیلم The Rivals of Amziah King سعی کرد نفسی تازه در کالبد ژانر وسترن بدمد. فیلم با وجود ایده‌های اولیه جذاب، به دلیل اجرای خام و ناهماهنگی‌های فنی، نتوانست به اثری بی‌نقص تبدیل شود. در روزگاری که هالیوود به جای داستان‌های کلاسیک غرب وحشی، تمام تمرکز خود را روی ابرقهرمان‌ها گذاشته، ساخت چنین فیلمی هم ریسک مالی است و هم جسارت هنری.
اندرو پترسون و بازگشت به سینما پس از ۷ سال
پترسون که در سال ۲۰۱۹ با فیلم The Vast of Night موفق شد جایزه جشنواره Slamdance را به دست آورد، حالا بعد از ۷ سال با رویکردی متفاوت به سراغ وسترن رفته است. در حالی که جریان اصلی سینما به سمت اکشن‌های مدرنی مثل سیکاریو ۳ می‌رود، تلاش او برای زنده کردن فضای غرب وحشی تحسین‌برانگیز است، هرچند این بازگشت پرسروصدا نتوانست انتظارات مخاطبان را برآورده کند.
داستان آمزیا کینگ و ضعف‌های بازیگری
داستان فیلم روی شخصیتی به نام امزیا کینگ می‌چرخد؛ زنبوردار و نوازنده‌ای که پس از سال‌ها دوری، دست در دست دخترخوانده‌اش کاتری می‌دهد تا از کسب‌وکار عسل خود در برابر تهدیدها دفاع کند.
ساده‌انگاری در پرداخت شخصیت‌ها، فیلمنامه را به شدت कमजोर کرده است. شرورهای داستان چنان بی‌عمق طراحی شده‌اند که تماشاگر هیچ حس ترس یا تهدیدی از آن‌ها نمی‌گیرد و فقط از طریق دیالوگ‌ها می‌فهمد که آن‌ها دزد هستند.
متیو مک‌کانهی در نقش آمزیا کینگ عملکردی یکنواخت اما قابل قبول دارد. در مقابل، انتخاب آنجلینا لوکینگلاس برای نقش کلیدی فیلم اشتباه به نظر می‌رسد، چون او تسلط کافی بر میمیک صورت و حرکات بدنش ندارد. جیک هورویتس هم ضعیف‌ترین بازی فیلم را ارائه داده و فاصله زیادی با استانداردهای سینمایی دارد.
کرت راسل در نقش یک تیپ مافیایی، وضعیت بهتری نسبت به بقیه دارد و دیالوگ‌هایش با کاراکترش همخوانی دارد، هرچند او هم شخصیتی عمیق را به نمایش نمی‌گذارد.
تضاد میان جلوه‌های ویژه و تدوین پاتریک اسمیت
از نظر بصری، نورپردازی با تم زردرنگ توانسته فضای وسترن را به خوبی زنده کند. میگل ایوان لیتین‌منز در مدیریت فیلمبرداری دقت زیادی به خرج داده، اما در نیمه دوم فیلم، تمرکزش را از پیشبرد داستان به ثبت لحظات صرفاً سینمایی تغییر می‌دهد.
بزرگ‌ترین نقطه ضعف فنی اثر، تدوین پاتریک اسمیت است. کات‌های بی‌ربط و عدم هماهنگی صدا و تصویر در سکانس افتتاحیه نشان می‌دهد که تدوینگر با ریتم آثار وسترن یا موزیکال آشنایی چندانی ندارد.
فیلم The Rivals of Amziah King یک سکانس فوق‌العاده دارد که اشاره نکردن به آن کم‌لطفی است. سکانسی به نام Dark day for this elementary school که با تماس یک دبستان ابتدایی از آمزیا برای مقابله با زنبورهای مهاجم شروع می‌شود و با ورود او به مدرسه ادامه می‌یابد.
طراحی گریم و لباس در مقابل این ضعف‌ها، بسیار حرفه‌ای است. ترکیب مدل‌های سه‌بعدی و عناصر واقعی، صحنه‌هایی مثل تصادف ماکوی با قطار را کاملاً باورپذیر کرده است.
موسیقی اثر که توسط بن هاردستی، اریک الکساندر و جرد بالمر ساخته شده، در بسیاری از بخش‌ها به دلیل حجم بالای موسیقی‌های محلی اوکلاهما و آهنگ‌های دایجتیک بی‌معنی، مخاطب را در تشخیص ژانر فیلم گیج می‌کند. با این حال، موسیقی ویولن در سکانس مدرسه استثنایی است و تعلیق صحنه را بالا می‌برد.
این اثر چالش‌های فیلم‌سازان مستقل در احیای ژانرهای کلاسیک را به خوبی نشان می‌دهد؛ جایی که ایده‌های خوب لزوماً به دلیل ضعف در اجرا و تدوین، به موفقیت نمی‌رسند و حتی حضور ستارگانی مثل متیو مک‌کانهی نمی‌تواند حفره‌های فیلمنامه را بپوشاند.
پاسخ به پرسش‌های رایج
کارگردان فیلم The Rivals of Amziah King کیست؟
این فیلم را اندرو پترسون کارگردانی کرده است که پیش از این در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه جشنواره Slamdance شده بود.
چه بازیگران شناخته‌شده‌ای در این فیلم حضور دارند؟
متیو مک‌کانهی و کرت راسل از بازیگران مشهور هالیوود هستند که در این اثر نقش‌آفرینی کرده‌اند.
بهترین بخش فیلم از نظر منتقد چیست؟
سکانس Dark day for this elementary school به دلیل نگارش دیالوگ‌ها، کارگردانی و جلوه‌های ویژه، یکی از بهترین بخش‌های فیلم است.
امتیاز نهایی به این فیلم چند است؟
نویسنده به این فیلم امتیاز ۵.۵ از ۱۰ را داده است.
بازنشر سبک برای pichakmag.ir
